JobExpoThailand 150+ ตำแหน่งงาน

ภาษาอังกฤษสำหรับงานที่ต้องเจอลูกค้าต่างชาติ ฝึกแบบไหนให้ใช้ได้จริง

ภาษาอังกฤษสำหรับงานที่ต้องเจอลูกค้าต่างชาติ ฝึกแบบไหนให้ใช้ได้จริง
ที่มา: Wikimedia Commons

พนักงานบริการที่ทำงานเก่งจำนวนไม่น้อยมักถอยไปครึ่งก้าวทุกครั้งที่ลูกค้าต่างชาติเดินเข้ามา แล้วหันไปเรียกเพื่อนที่ “พูดอังกฤษได้” มาช่วยแทน เหตุผลที่ได้ยินบ่อยคือกลัวพูดผิดไวยากรณ์ กลัวใช้กาลผิด กลัวลูกค้าหัวเราะ

ความจริงที่หน้างานต่างออกไปพอสมควร ลูกค้าไม่ได้มาตรวจข้อสอบ เขาอยากได้คำตอบที่ชัดและสุภาพ ประโยคสั้นที่สื่อได้ตรงมีค่ากว่าประโยคยาวที่ถูกหลักแต่พูดไม่ออก และลูกค้าหลายคนเองก็ไม่ได้ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่เช่นกัน

ทางที่ได้ผลคือเก็บประโยคตามสถานการณ์ที่เจอซ้ำในงานของตัวเอง แล้วพูดให้คล่องปากทีละชุด ด้านล่างแยกไว้สี่สถานการณ์ที่งานบริการแทบทุกแบบต้องเจอ

ตอนทักทายและถามว่าลูกค้าต้องการอะไร

ช่วงแรกของการคุยกำหนดบรรยากาศทั้งหมด ไม่ต้องพูดยาว แค่ทักให้รู้ว่าพร้อมช่วย แล้วเปิดโอกาสให้ลูกค้าเล่า

ประโยคสุดท้ายใช้ได้ดีกับลูกค้าที่ยังไม่รู้ว่าจะเอาอะไร ช่วยให้เขาไม่รู้สึกถูกเร่ง เมื่อลูกค้าตอบมาแล้ว ให้ทวนสิ่งที่ได้ยินสั้นๆ เช่น “So you need a table for four, right?” การทวนช่วยกันความเข้าใจผิดตั้งแต่ต้น และทำให้ลูกค้ารู้ว่าเราฟังอยู่จริง

ตอนต้องอธิบายราคา เงื่อนไข หรือข้อจำกัด

สถานการณ์นี้ทำให้พนักงานเกร็งที่สุด เพราะต้องพูดเรื่องที่ลูกค้าอาจไม่อยากได้ยิน เช่น บริการนี้มีค่าใช้จ่ายเพิ่ม ห้องนี้ไม่รวมอาหารเช้า หรือของชิ้นนี้คืนไม่ได้ เคล็ดลับคือแบ่งเป็นประโยคสั้นทีละเรื่อง และบอกทางเลือกต่อท้ายเสมอ

ตัวเลขจริงของแต่ละที่ต่างกันไป ให้ถามหัวหน้าหรือดูเอกสารของร้านให้แน่นอนก่อนพูด และถ้าต้องบอกตัวเลข ลองเขียนลงกระดาษหรือชี้ให้ดูบนจอควบคู่ไปด้วย ตัวเลขเป็นจุดที่ฟังผิดกันง่ายที่สุด โดยเฉพาะเลขที่ออกเสียงคล้ายกัน

ตอนลูกค้าไม่พอใจหรือตำหนิ

เมื่อลูกค้าบ่น สิ่งที่เขาต้องการก่อนอย่างอื่นคือรู้สึกว่ามีคนฟัง ภาษาที่ใช้จึงเน้นการรับรู้และบอกขั้นตอนถัดไป ไม่ต้องรีบแก้ตัวหรืออธิบายว่าเป็นความผิดของใคร

น้ำเสียงช้าและนิ่งช่วยได้มากกว่าศัพท์ยาก ถ้าเรื่องเกินอำนาจตัดสินใจของเรา ให้บอกตรงๆ ว่าจะไปตามคนที่ตัดสินใจได้ แล้วกลับมาตามที่บอกจริง

ตอนฟังไม่ทันหรือไม่เข้าใจสำเนียง

ลูกค้าต่างชาติมาพร้อมสำเนียงหลากหลาย บางคนพูดเร็ว บางคนใช้คำแสลงจากบ้านเกิด การถามซ้ำไม่ใช่เรื่องน่าอาย การพยักหน้าทั้งที่ไม่เข้าใจต่างหากที่ทำให้งานพัง

ถ้าฟังรอบที่สองแล้วยังไม่ชัด ลองขอให้ลูกค้าพิมพ์หรือเขียนให้ดู หรือใช้ภาพ เมนู แผนที่ช่วยสื่อสาร ยิ่งได้เจอลูกค้าหลายประเทศ หูก็จะค่อยๆ คุ้นกับจังหวะการพูดที่ต่างกัน

ฝึกจากงานจริง และบอกระดับภาษาอย่างซื่อตรง

แหล่งฝึกที่ดีที่สุดคือหน้างานของเราเอง จดคำถามที่ลูกค้าถามบ่อยไว้ในสมุดเล่มเล็กพร้อมคำตอบที่อยากพูด อ่านออกเสียงช่วงพัก และเมื่อเจอสถานการณ์ใหม่ที่ตอบไม่ได้ ให้เติมลงสมุดในวันเดียวกัน คลังประโยคจะโตตามงานจริงโดยไม่ต้องท่องศัพท์ที่ไม่ได้ใช้

งานบริการนักท่องเที่ยวเป็นสนามที่ภาษาอังกฤษแบบใช้งานถูกทดสอบทุกวัน ลองนึกถึงทีมงานบนเรือที่ต้องอธิบายจุดแวะ เวลานัดกลับขึ้นเรือ และกติกาความปลอดภัยให้ลูกค้าหลายชาติเข้าใจพร้อมกัน ใครอยากเห็นภาพงานแบบนั้น ลองอ่านเรื่องทริปเรือแวะเกาะหลายจุดกลางทะเลกระบี่ แล้วสังเกตว่าข้อมูลไหนที่ลูกค้าต้องรู้ก่อนลงเรือ นั่นคือประโยคที่พนักงานต้องพูดได้คล่องที่สุด

สำหรับคนที่กำลังมองงานในสายนี้ ตำแหน่งแรกในสายงานโรงแรมที่มักเปิดรับคนเพิ่งเริ่ม ส่วนใหญ่ต้องใช้ภาษาอังกฤษแบบนี้แทบทุกกะ ส่วนคนที่อยากไปไกลถึงการพาคณะเที่ยว เส้นทางของคนที่อยากเป็นไกด์นำเที่ยวอย่างเป็นทางการ ต้องใช้ทั้งภาษาและความรู้ประกอบกัน

ตอนเขียนเรซูเม่ ให้บอกระดับภาษาตามจริง เช่น สื่อสารกับลูกค้าในงานบริการได้ หรืออ่านเอกสารทั่วไปได้ แทนการเขียนว่าดีมากโดยไม่มีอะไรรองรับ เพราะผู้สัมภาษณ์มักทดสอบด้วยการคุยภาษาอังกฤษสั้นๆ ทันที ความซื่อตรงตรงนี้ดูดีกว่าการโดนจับได้กลางห้อง และการสื่อสารให้ชัดก็เป็นหนึ่งในทักษะพื้นฐานที่คนเริ่มทำงานควรติดตัวไว้อยู่แล้ว

ก่อนเข้ากะครั้งต่อไป หยิบกระดาษมาหนึ่งแผ่น เขียนห้าประโยคที่ลูกค้าต่างชาติถามคุณบ่อยที่สุดในงานที่ทำอยู่ แล้วเติมคำตอบที่คุณอยากพูดให้ได้ไว้ข้างๆ แผ่นนั้นคือบทเรียนภาษาอังกฤษที่ตรงกับงานของคุณที่สุด